شایع‌ترین علت لرزش داربست، بست‌هایی است که به درستی سفت نشده‌اند. حتی یک بست شل در یک گره می‌تواند لرزش را به کل سازه منتقل کند.

بادبندهای قطری، داربست را در برابر نیروهای افقی (باد، ضربه، لرزش ناشی از کار) مقاوم می‌کنند. نبود بادبند = لرزش مثل نودل.

اگر فاصله بین دو لوله عمودی (شاقول) بیش از ۲.۵ متر باشد، لوله‌های افقی طولی دچار خمش و لرزش می‌شوند.

اگر پایه داربست روی خاک سست، آسفالت ترک‌خورده یا سطح شیب‌دار قرار گرفته باشد، با هر بار راه رفتن کارگر، پایه چند میلی‌متر جا به جا می‌شود و لرزش ایجاد می‌کند.

لوله‌ای که خمیدگی یا فرورفتگی دارد، تحت بار دچار تغییر شکل موضعی و لرزش نامتقارن می‌شود. یک لوله معیوب می‌تواند لرزش را به کل دهانه منتقل کند.

داربست بدون مهار به ساختمان، یک سازه آزاد است که در برابر تکان‌های افقی مثل باد یا ضربه مانند یک آونگ بزرگ نوسان می‌کند.

اگر مصالح سنگین (بلوک، سیمان، سنگ نما) روی یک نقطه از سکو متمرکز شده باشد، لوله‌های افقی آن دهانه دچار خمش الاستیک (لرزش فنری) می‌شوند.