روی صندلی بنشینید. یک دست روی سینه، دست دیگر روی شکم. به آرامی از بینی نفس بکشید (شکم باد کند). ۴ ثانیه نگه دارید. از دهان بیرون دهید (۶ ثانیه). ۱۰ بار تکرار کنید.

چشم‌هایتان را ببندید. ۵ چیز که می‌شنوید را نام ببرید. ۴ چیز که لمس می‌کنید. ۳ چیز که می‌بینید. ۲ چیز که بو می‌کنید. ۱ چیز که می‌چشید. این کار مغز شما را از حالت وحشت خارج می‌کند.

یک جمله کوتاه و مثبت را بارها تکرار کنید: «همه تجهیزات سالم هستند»، «هارنس من را نگه می‌دارد»، «من ایمنم». جملات منفی مثل «می‌ترسم می‌افتم» را حذف کنید.

روی داربست، احساس کنید کف پایتان محکم روی تخته‌هاست. چند قدم کوتاه بردارید. به خودتان بگویید: «اینجا همان زمین است، فقط کمی بالاتر». این کار سیستم عصبی را آرام می‌کند.

قبل از هر قدم: هارنس را چک کن → محل اتصال لانیارد را نگاه کن → مسیر قدم را ببین → یک نفس عمیق → حرکت کن. این الگو استرس را کاهش می‌دهد.

قبل از رفتن به ارتفاع، با همکارتان یک کلمه رمز برای اعلام استرس بگذارید (مثلاً «آرامش»). هر وقت یکی گفت، طرف دیگر می‌آید و ۳۰ ثانیه دستش را روی شانه همکار می‌گذارد و می‌گوید: «من اینجام، امنی».

قبل از شروع کار، ۲ دقیقه چشمانتان را ببندید و خودتان را تصور کنید که با آرامش کامل روی داربست کار می‌کنید. مغزتان این تصویر را واقعی می‌پندارد و استرس کاهش می‌یابد.